Στηρίζονται στην “απόσταση” που χωρίζει τις χώρες μας με το κέντρο των αποφάσεων τους και ψηφίζουν εν αγνοία του λαού, χωρίς να τον ενημερώνουν για την κατάργηση πλήθους δικαιωμάτων στην οποία ετοιμάζονται να προχωρήσουν. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως και στην Συνθήκη του Μαάστριχ το μοναδικό ελληνικό κόμμα που την καταψήφισε, το ΚΚΕ, ήταν και αυτό που φρόντισε να ενημερώσει τον Ελληνικό Λάο για τις αντιλαϊκές ρυθμίσεις δημοσιεύοντας στο κομματικό του έντυπο το πλήρες κείμενο της Συνθήκης. Για άλλη μια φορά το ΚΚΕ απευθύνει πλατύ κάλεσμα συστράτευσης και αγώνα ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές της Ε.Ε. ξεκινώντας την συλλογή υπογραφών για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην χώρα μας. Το πλήρες κείμενο το παραθέτω παρακάτω ενώ μπορείτε να υπογράψετε και μέσω του διαδικτύου από το site του Ριζοσπάστη. Να σημειώσουμε, επίσης, πως έχει υπογράψει ήδη μεγάλος αριθμός προσώπων της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας. Πλήθος επιστημόνων, καλλιτεχνών καιεκατοντάδες άνθρωποι της εργατιάς και του μόχθου.

Προς την κυβέρνηση της Ελλάδας

Αίτηση διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την Ευρωσυνθήκη

Στις 16 Οκτώβρη του 2007 στη Λισαβόνα, οι 27 αρχηγοί των κρατών – μελών της ΕΕ ενέκριναν ομόφωνα μια νέα Ευρωπαϊκή Συνθήκη, τη Συνθήκη της Λισαβόνας, όπως την ονόμασαν.

Η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται με συνοπτικές διαδικασίες να επικυρώσει τη νέα Ευρωπαϊκή Συνθήκη της Λισαβόνας, χωρίς να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για τις συνέπειες που θα έχει στη ζωή του από τη νέα αυτή Συνθήκη, χωρίς να ζητήσει την έγκρισή του.

Το ίδιο έγινε και με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, που αποτέλεσε τη μήτρα όλων των πολιτικών της ΕΕ, με αρνητικές συνέπειες σε βάρος των λαών μαζί και του ελληνικού, σε όλους τους τομείς της ζωής του, συσσωρεύοντας προκλητικά κέρδη για το κεφάλαιο.

Με τη νέα Ευρωσυνθήκη, ουσιαστικά επανέρχεται το Ευρωσύνταγμα, αφού έχουν το ίδιο περιεχόμενο και το οποίο δύο τουλάχιστον λαοί (Γαλλία – Ολλανδία) το απέρριψαν με δημοψήφισμα πριν τρία χρόνια. Αυτό το καταψηφισμένο Ευρωσύνταγμα μετονομάστηκε Συνθήκη της Λισαβόνας, για να παρακάμψουν τα δημοψηφίσματα, για να φιμώσουν την αντίθεση των λαών στην Ευρωένωση και στην ενίσχυση των εξουσιών της. Σύμφωνα με έρευνες, το 70% των λαών των 5 μεγαλύτερων κρατών – μελών της ΕΕ ζητάει δημοψήφισμα, ενώ το 61% δηλώνει πλήρη άγνοια για τη νέα Ευρωσυνθήκη. Η μεθόδευση παράκαμψης της θέλησης των λαών δείχνει περιφρόνηση της ετυμηγορίας τους.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας, όπως και το Ευρωσύνταγμα:

• Ενισχύει τα μιλιταριστικά χαρακτηριστικά, τις εξουσίες του Υπατου Εκπροσώπου για την Εξωτερική Πολιτική, το δικαίωμα στρατιωτικών, αστυνομικών και πολιτικών επεμβάσεων σε κράτη – μέλη και σε τρίτες χώρες, τη στενότερη συνεργασία με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.
• Περιορίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών – μελών, αναγνωρίζει την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου έναντι των εθνικών δικαίων.
• Αναπτύσσει νέες πολιτικές εκμετάλλευσης των εργαζομένων και κατεδάφισης εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, βαθαίνοντας τον αντιλαϊκό δρόμο που άνοιξε το Μάαστριχτ, η Στρατηγική της Λισαβόνας, η οδηγία Μπολκεστάιν και η “ευελφάλεια”.
• Καταργεί το “βέτο” σε 50 τομείς, σε όφελος των ισχυρών χωρών της Ευρωένωσης.
• Ενισχύει αποφασιστικά τις αστυνομικές και κατασταλτικές εξουσίες σε κεντρικό επίπεδο και σε κάθε κράτος – μέλος χωριστά, στην κατεύθυνση δημιουργίας ενιαίας ευρωπαϊκής πολιτικής εσωτερικής τάξης και ασφάλειας.
• Περιορίζει ασφυκτικά ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, προσθέτοντας στο υπάρχον “αντιτρομοκρατικό” πακέτο την καταπολέμηση των “ριζοσπαστικών” ιδεολογιών.

Για τους παραπάνω λόγους,

Εμείς που υπογράφουμε αυτήν την έκκληση, ζητάμε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε να δοθεί στον ελληνικό λαό, για μια φορά, η δυνατότητα να εκφράσει τη θέλησή του, απέναντι στην ΕΕ και τη νέα Ευρωσυνθήκη. Καλούμε να αναληφθούν όλες οι αναγκαίες πρωτοβουλίες, για να ξεκινήσει μια πλατιά συζήτηση μέσα στο λαό, με κάθε δυνατή μορφή.

Παρόλο που τέτοιες κινήσεις είναι θετικές μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε το θέμα. Σίγουρα η προσωπική ευαισθητοποίηση για την προστασία του περιβάλλοντος και την υπερθέρμανση του πλανήτη μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος αλλά ας μην γελιόμαστε οι μεγάλοι «παίχτες» και φταίχτες δεν είμαστε εμείς.

Από το αδηφάγο κεφάλαιο δεν γλυτώνει ούτε η ανθρώπινη ζωή ούτε η φύση. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η «μεγιστοποίηση του κέρδους» δεν έχει οικολογικές ευαισθησίες (ούτε ευαισθησίες άλλου είδους έχει αλλά τώρα μιλάμε για το περιβάλλον). Στο παρών σύστημα (ναι ναι τον καπιταλισμό) και τα δέντρα θα κοπούν και τα χημικά θα απλωθούν στη γη και στο νερό και το διοξείδιο του άνθρακα θα απλωθεί στην ατμόσφαιρα. Και σίγουρα κανείς μας δεν πρέπει να πειστεί από την υποκριτική στάση κάποιων επιχειρήσεων που θα συμμετάσχουν στο Earthour. Κανείς δεν πρέπει να πειστεί από την οικολογική συνείδηση της μιας ώρας όταν 365 ημέρες τον χρόνο μολύνεται το περιβάλλον.

Η αλήθεια είναι ότι και εμείς ζητάμε πολλά. Τα ειδικά φίλτρα στα εργοστάσια κοστίζουν. Η έρευνα και η εφαρμογή τρόπων παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές κοστίζουν. Η μείωση της υπερπαραγωγής μειώνει το κέρδος (δηλαδή κοστίζει)…Το μόνο που δεν κοστίζει είναι οι καμπάνιες. Και σε αυτές οι επιχειρηματίες του δίνουν και καταλαβαίνει…

Όπως ανέφερα η ατομική συνείδηση κατά την γνώμη μου είναι σημαντική αλλά μόνη της δεν μπορεί να κάνει την διαφορά. Είναι σαν να προσπαθείς να σταματήσεις έναν χείμαρρο με βότσαλα.

“Την ηθική των αφεντικών την αντιπάθησα όσο και την ηθική των δούλων. Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον αγωνίζεται”

Με μια εκδήλωση αφιερωμένη στον επαναστάτη συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι συνεχίζεται την Τρίτη 26 Μαρτίου το πολιτιστικό αφιέρωμα στα 90χρόνα της Οκτωβριανής Επανάστασης που διοργανώνει το ΚΚΕ και η ΚΝΕ. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ (Λεωφ. Ηρακλείου 145 απέναντι από τον σταθμό του ΗΣΑΠ «Περισσός») με ώρα έναρξης 7 το απόγευμα.

Ο ίδιος ο Μαξίμ Γκόρκι (ή Πεσκώφ όπως ήταν το κανονικό του όνομα) υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους επαναστάτες συγγραφείς της Ρωσίας. Με πλήρη ταξική συνείδηση καθώς έχοντας ζήσει την απόλυτη φτώχια αναγκάστηκε να δουλέψει ως ελαιοχρωματιστής, φούρναρης, αχθοφόρος κλπ. Έρχετε σε επαφή με το σοσιαλιστικό κόμμα, γίνεται μαρξιστής γιατί όπως ανέφερε και ο ίδιος «έτσι αργάστηκε στο πετσί μου». Ο εξαθλιωμένος προλετάριος γίνεται επαναστάτης με αποτέλεσμα να χαρίσει με την πένα του μια νέα πρωτοπόρα επαναστατική αισθητική.

Όπως αναφέρει και ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης: Ο Γκόρκι δεν αποτέλεσε ποτέ το άλλοθι του συστήματος που επιδιώκει ένα ακίνδυνο βήμα για το δούλο ώστε να αποκαλύπτεται ο αφέντης ως δίκαιος και πλουραλιστής. Ο Γκόρκι δεν είναι η γραφική φωνή της εξουσίας που κάνει τη φτώχεια τέχνη προς τέρψη του όποιου κοινού. Ο Γκόρκι γδύνει τον αφέντη και το δούλο από τα φτιασίδια αιώνων και τους φέρνει αντιμέτωπους με το μεγάλο ΝΑΙ και το μεγάλο ΟΧΙ της Ιστορίας. Για τον Γκόρκι η συσσωρευμένη γνώση στα βιβλία και στην ίδια τη ζωή είναι το μυστικό για την αφύπνιση του δούλου που θα τον οδηγήσει πέρα από την πρόσκαιρη εκτόνωσή του μέσω μικροπρεπών εκδικήσεων έναντι του αφέντη, γιατί η σύγκρουση απαιτεί τη γνώση και τη σωστή και στρατηγική της χρήση, ώστε να ξεριζωθεί και το τελευταίο κύτταρο αυτού του συστήματος που πλάθει αφέντες και δούλους, τσάρους και μικροαστούς, μουζίκους και υποταγμένους… “Πολύ νωρίς κατάλαβα πως τον άνθρωπο τον πλάθει η αντίστασή του στο περιβάλλον του”. Αυτή την κληρονομιά μας αφήνει σήμερα ο Μαξίμ Πεσκόφ. Καλεί τους κολασμένους να κρατήσουν ανοιχτά τα μάτια, το μυαλό και τα χέρια όχι μόνο για να σπάσουν τις αλυσίδες τους, αλλά να δημιουργήσουν ένα νέο κόσμο, μια μήτρα ελεύθερων ανθρώπων όπου το ΕΓΩ θα είναι ζωντανό κύτταρο του ΕΜΕΙΣ».

Αντιγράφω από την Κυριακάτικη «Ε» (23/3) και συγκεκριμένα από το ρεπορτάζ για τον ΣΥΝ με τίτλο «Εφικτός ένας νέος κρατικός παρεμβατισμός» (κατά το «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» που φώναζαν -φωνάζουν;- πριν από κάποιο καιρό οι α-αντί-αντικαπιταλίστας του Συνασπισμού και του Φόρουμ).

«Η διεθνής οικονομική κρίση που χτυπάει και τη δική μας πόρτα, βρίσκεται στο επίκεντρο των αναλύσεων και της ελληνικής αριστεράς. Κι αν για το ΚΚΕ το ζήτημα θα λυθεί μόνο με την «αλλαγή του συστήματος, όταν τα μέσα παραγωγής περάσουν στο λαό», για το Συνασπισμό η λύση του προβλήματος είναι πιο σύνθετη γι’ αυτό κι η αναζήτησή της πιο δύσκολη.» Αυτό το καταπληκτικό lead επιλέγει ο δημοσιογράφος Φώτης Παπούλιας για το ρεπορτάζ του.

Να ξανασημειώσουμε πως το ρεπορτάζ είναι για τον ΣΥΝ. Αλλά λέει ο φίλτατος κατά τα άλλα δημοσιογράφος είπε «Ε για το ΣΥΝ γράφουμε η εφημερίδα ρεύμα έχει στα μέλη και τα στελέχη του ας χτυπήσουμε και το ΚΚΕ επί της ευκαιρίας».

ΥΓ1: Βεβαίως και τα μέσα παράγωγης δεν θα περάσουν -ως εκ θαύματος- από μόνα τους στον λαό αλλά η εργατική τάξη θα τα διεκδικήσει αφού έτσι και αλλιώς της ανήκουν.

ΥΓ2: Ιδαίτερα ανενημέρωτο σας βρίσκω κ. Φώτη Παπούλια ειδικά για δημοσιογράφο που καλύπτει κόμματα της Αριστέρας. Το ΚΚΕ και συγκεκριμένη πρόταση εξουσίας έχει και βεβαίως δεν μεταθέτει απλώς τα πάντα στις… καλένδες του σοσιαλισμού

ΥΓ3: Όλα τα είχε η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Και για το Ασφαλιστικό και συνεντεύξεις Πολυζωγόπουλου- Αλογοσκούφη – Αλαβάνου. Μπορείτε να μαντέψετε τις έλλειπε; Ω Ναι το ΚΚΕ όχι συνέντευξη ούτε ένα αρθράκι. Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν τα τηλεοπτικά ΜΜΕ.

Με ένα άρθρο του στην Καθημερινή της Κυριακής λίγες ημέρες μετά από την μεγαλειώδη πανελλαδική απεργία για την απεργία ο Αλαφούζος επιχειρεί να «χτυπήσει» τους δημοσιογράφους χρησιμοποιώντας το…αγγελιόσημο. Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο το πόσα ψέμματα και μισές αλήθειες μπόρεσε να χωρέσει σε ένα κείμενο 390 λέξεων.

Το ασφαλιστικό κλείνει, τα προνόμια μένουν

Του Γιαννη Αλαφουζου διευθύνοντος συμβούλου του ΣΚΑΪ

Αγοράσατε ένα μπουκάλι λάδι, μια οδοντόκρεμα ή ένα αυτοκίνητο; Πήρατε καταναλωτικό δάνειο; Μόλις πληρώσατε την εισφορά σας για την ασφάλιση των δημοσιογράφων και εξασφαλίσατε στην ΕΣΗΕΑ τη δυνατότητα να επιβάλει έναν ιδιότυπο εκβιασμό «πειθαρχίας» στους δημοσιογράφους με αντάλλαγμα προνόμια ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και συνταξιοδοτικών παροχών ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου!!! (σημ: Θαυμαστική αρχή κειμένου. Προδιαθέτει και εξοργίζει τον αναγνώστη εναντίον του -πάντα προνομιούχου- δημοσιογράφου. Επιπλέον για να σιγουρευτεί ότι και ο τελευταίος ηλίθιος θα καταλάβει τη σημαντικότητα των παραπάνω γραμμών χρησιμοποιεί και 3 θαυμαστικά)

Το κόστος της διαφήμισης επιβαρύνεται κατά 21% με αγγελιόσημο. Αυτό χρηματοδοτεί απευθείας όσους δημοσιογράφους είναι «comme il faut», δηλαδή μέλη της ΕΣΗΕΑ (και μερικών συναφών σωματείων του κλάδου). Ετσι, σε κάθε 100 ευρώ που πληρώνετε για τις αγορές σας, πληρώνετε 1 έως 2 ευρώ για τα μέλη της ΕΣΗΕΑ, αφού το κόστος της διαφήμισης ενσωματώνεται στην τελική τιμή του προϊόντος.

Το σύνολο της πραγματικής διαφημιστικής δαπάνης υπολογίζεται σε ποσό της τάξης των 1.300 δισ. ευρώ. Από αυτό το ποσό, περίπου 250 εκατ. αποδίδονται στο ΤΣΠΕΑΘ με ευθύνη των διαφημιστικών εταιρειών. Το ΤΣΠΕΑΘ με τη σειρά του αποδίδει μικρά ποσοστά σε διάφορα «προνομιούχα ταμεία» του κλάδου (όπως εφημεριδοπώλες, προσωπικό κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης κ.λπ.).

Με την προίκα αυτή, η ΕΣΗΕΑ απειλεί έμμεσα τους δημοσιογράφους, αφού αν τολμήσουν να διαφωνήσουν, θα χάσουν το ασφαλιστικό τους ταμείο και το προνόμιο να απολαμβάνουν τις υψηλού επιπέδου παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, καταβάλλοντας κλάσμα των εισφορών που πληρώνει ο ασφαλισμένος του ΙΚΑ, αλλά και τους εργοδότες, οι οποίοι, αν προσλάβουν δημοσιογράφο μη μέλος της ΕΣΗΕΑ, θα επιβαρυνθούν σημαντικά περισσότερο στις εργοδοτικές εισφορές τους.

Αυτή την παροχή την απολαμβάνουν όλοι οι εργαζόμενοι στις εφημερίδες (δημοσιογράφοι, τεχνικό ή διοικητικό προσωπικό), μέρος των εργαζομένων στην τηλεόραση και στα ενημερωτικά ραδιόφωνα.

Το προσωπικό των μουσικών ραδιοφώνων, των περιοδικών και κατά ένα μέρος της τηλεόρασης και του ενημερωτικού ραδιοφώνου, αν και συμμετέχει το ίδιο στην παραγωγή της διαφήμισης, αποκλείεται παντελώς από αυτό το προνόμιο.

Αλλά υπάρχει ακόμα μία πιο προκλητική διάκριση. Αποκλείονται από τους παραπάνω πόρους, όσοι πληρώνουν και παράγουν τη διαφήμιση, δηλαδή οι εργαζόμενοι στις εταιρείες που διαφημίζονται και πρωτίστως οι εργαζόμενοι στις διαφημιστικές εταιρείες.

Ο κύκλος όμως της διαφήμισης ολοκληρώνεται με τον καταναλωτή, τον Έλληνα πολίτη, που δεν έχει φωνή και προνόμια. Θα έπρεπε, λοιπόν, οι πόροι από το αγγελιόσημο, μέσα από τον προϋπολογισμό να εισφερθούν αναλογικά στα ασφαλιστικά Ταμεία.

Η διατήρηση προνομίων τέτοιου τύπου στρεβλώνει τις σχέσεις μεταξύ πολιτικών κομμάτων και συστημάτων ενημέρωσης. Ετσι, αναρωτιέται κανείς εάν η εκβιαστική επιβολή σιγής σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, κατά τις ημέρες συζήτησης και ψήφισης του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, οφείλεται σε συνωμοτική συναλλαγή ή σε πραγματικά συνδικαλιστικά αιτήματα.

Καλά τα λέει ο κυρ-Γιάννης. Αυτό που δεν λέει όμως είναι ότι το αγγελιόσημο αντί να βοηθάει τον εργαζόμενο μειώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές του (όπως και θα πρεπε)  απαλλάσσει τον εργοδότη και το κράτος.

Για να το κάνω πιο λιανά ο κ. Αλαφούζος και η τάξη του είναι αυτοί που κερδίζουν από το αγγελιόσημο, καθώς η εισφορά των εργοδοτών αλλά και του κράτος για την σύνταξη των δημοσιογράφων είναι μηδενική λόγω του αγγελιόσημου Εντέλει ο μόνος που πληρώνει για την ασφάλιση είναι ο εργαζόμενος από τον οποίο παρακρατείται ένα πόσο του μισθού του κάθε μήνα. Το παραδέχεται, άλλωστε και ο ίδιος όταν αναφέρει ότι: «Με την προίκα αυτή, η ΕΣΗΕΑ απειλεί έμμεσα τους δημοσιογράφους… αλλά και τους εργοδότες, οι οποίοι, αν προσλάβουν δημοσιογράφο μη μέλος της ΕΣΗΕΑ, θα επιβαρυνθούν σημαντικά περισσότερο στις εργοδοτικές εισφορές τους».

Πάντως, όλα τα παραπάνω και κατανοητά και λογικά και αναμενόμενα είναι ο συγκεκριμένος τα συμφέροντα του προσπαθεί να διαφυλάξει. Η εργοδοσία πάντα θα χρησιμοποιεί την λάσπη, το ψέμα και την προπαγάνδα για να κάμψει τους αγώνες των εργαζομένων. Η απάντηση στον Αλαφούζο και στον κάθε Αλαφούζο δίνεται στους δρόμους. Το ζήτημα είναι κατά πόσο το -ένας θεός να το κάνει- συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων είναι σε θέση να δώσει αυτήν την απάντηση. Είναι εξάλλου ξεκάθαρο πως τα συμφέροντα των αστών έρχονται σε άμεση αντίθεση με αυτά των εργαζομένων.